Wie ben ik?

Blog: Thuis


Toen ik bijna een jaar geleden mijn huidige flat aangeboden kreeg, in de zogenaamde middenhuursectie, was ik buitengewoon opgelucht. Tijdens de bezichtiging had ik maar één vraag voor de toenmalige huurders: ‘Hebben jullie geluidsoverlast van de buren?’

‘We horen nooit wat’, zeiden de mannen.

Op basis van dat antwoord besloot ik het huurcontract te tekenen . Niet omdat het een ruime flat was, goed onderhouden en in een mooie omgeving stond. Dat was fijn, maar slechts bijzaak. Ik wilde mijn buren gewoon niet meer horen, na de stressvolle jaren aan de overkant van het kanaal. Zestien jaar overlast door met drank overgoten studentenfeestjes, muzikale oorlogsvoering en alle andere geneugten die voortkomen uit een zeer gehorige woning in combinatie met bepaalde aso-buren, hadden mij overgevoelig gemaakt voor geluidsprikkels. Dat mijn nieuwe appartement ook een flinke huur vereiste, nam ik op de koop toe. Komt tijd, komt raad. Ik moest weg voordat ik volledig opgebrand zou raken.

 

Na de verhuizing kwam ik beetje bij beetje tot rust. Ik kon weer een boek lezen zonder afgeleid te worden en slapen zonder oordoppen. Mijn torenhoge stress nam langzaam af. Dat ik drie maanden later opeens huurverhoging kreeg, 100 euro extra bovenop mijn al gigantische huur, was een behoorlijke domper. Het was al strekken en meten, maar nu werd het pas echt een uitdaging om de maand door te komen met één salaris. ‘Het is tijdelijk’, zei ik tegen mezelf, ‘er komen betere tijden. Komop Carliet, je hebt in ieder geval geen last meer van lawaaierige buren.’

 

Tot augustus vorig jaar. Toen kreeg ik nieuwe bovenburen. Het getimmer en geboor liet ik, met moeite, over me heen komen. Verhuizen gaat nu eenmaal niet zonder herrie, dat snapte ik ook wel. En het zou een keer ophouden. Bottom line: het is niet opgehouden. Het is wederom feest boven mij. Mensen die ’s nachts met deuren blijven slaan, ’s ochtends vroeg gillen en schreeuwen en van wie ik overdag alle op luide toon gevoerde conversaties kan volgen. Hetzelfde eigenlijk als in mijn vorige woning. Maar nu voor ruim 400 euro meer per maand.

 

Ik ga het gevecht niet meer persoonlijk aan. Als ik mensen met een normaal verstand duidelijk moet maken dat het niet handig is om tegen 23.00 uur te gaan boren of om 3.00 uur een vloer te gaan leggen, dan heeft een gesprek geen zin. De woningbouwvereniging mag het dit keer gaan oplossen.

En ik ga weer op zoek naar een andere woning die mij wel het thuisgevoel geeft dat ik zo mis. En waar ik niet, als werkende single vrouw, de helft van mijn salaris voor hoef in te leveren.

Ik hou me aanbevolen voor elk bericht dat jullie horen over een rustige woning die vrijkomt.

En in de tussentijd blijf ik er natuurlijk op vertrouwen dat er een oplossing komt. Ik heb het plaatje van mijn droomhuis al de wolken ingestuurd. Met een hele diepe wens…

 

 


Wie ben ik?

Ik schrijf al mijn hele leven, maar debuteerde pas in 2019 met mijn eerste gedichtenbundel Overstromen. Dat was het begin van een ononderbroken schrijfexplosie.

Naast mijn werk als zorgprofessional schrijf ik romans en gedichten. Als echte boekenwurm lees ik alles wat los en vast zit, maar vooral romans, thrillers en biografieën. Ook plaats ik wekelijks een goed gelezen blog op sociale media.


Wat ik ook doe is manuscriptredactie en ghostwriting voor andere auteurs. Dit jaar heb ik al aan zes andere boeken mijn bijdrage mogen leveren.


Ik ben gek op Harlingen, waar mijn vader vandaan komt, en inmiddels ook op Rotterdam; twee steden waar ik graag kom en ook veel inspiratie vandaan haal.


Op 22-12-2023 is mijn nieuwe, deels historische roman over Harlingen verschenen: De Stenen Man! Daar heb ik enorm naar uitgekeken. De eerste boekpresentatie van De Stenen Man heeft in Harlingen plaatsgevonden en dat was een feestje! En de tweede, die in de bieb op het Neude in Utrecht plaatsvond, werd ook een dag om niet te vergeten. 

Inmiddels zijn de eerste reacties op mijn boek verschenen en die zijn zonder uitzondering heel positief! Dat is het mooiste cadeau wat je als auteur kan krijgen! 






Blog: Ik schrijf


 Vandaag is de dag van mijn boekpresentatie in Utrecht. De kop is eraf, door het feestje twee weken geleden in Harlingen, maar het is niet minder spannend. Sommige mensen zijn ervoor geboren om voor publiek te spreken en doen niets liever. Ik ben juist iemand die het liefst in een veilig hoekje boeken schrijft en anderen het woord laat doen. Maar degene die het meest over mijn boek kan vertellen, ben ik natuurlijk zelf. En omdat ik wil dat zo veel mogelijk mensen mijn boeken gaan lezen, stap ik over mijn angst heen. Iets wat bijna een tweede natuur is geworden.

 

Voor bijna alles bang geweest. Het is de titel van een boek dat ik ooit las en iets in mij raakte. Want ik ben van jongs af aan bang geweest voor veel dingen. Voor nachtmerries. Voor dood gaan. Voor andere kinderen. Voor alleen over blijven. Toen ik zelf ging schrijven, besefte ik het geschenk dat daaraan vast zit. Alles wat ik niet hardop durfde te zeggen, ging via mijn hand op papier en uit mijn systeem. Ik verzon verhalen waarin de hoofdpersoon dapper was en dingen beleefde die ik zelf niet durfde. En naarmate ik ouder en meer ervaren werd, ontwikkelde zo’n hoofdpersoon zich ook steeds meer. Want je hoeft niet slechts avonturen aan te gaan om je angsten te overwinnen en te leren hoe je je staande houdt in moeilijke situaties. Het gewone leven biedt daarvoor genoeg gelegenheid. Ik heb het wel eens eerder verteld: als ik kijk naar alles wat ik heb meegemaakt, dan kan ik daar alleen al tien boeken over schrijven.

 

Mijn streven is niet alleen mooie verhalen te vertellen. Het is ook delen wat ik heb meegemaakt en wat ik ervan heb geleerd. Het is troost bieden. Jou aanmoedigen om je ding te doen, los van je twijfel of je het wel kan of de mening van anderen. Het is laten zien dat dat jij ook dingen kunt bereiken die onmogelijk lijken. Als je je hart maar volgt en er vertrouwen in hebt.

Met De Stenen Man heb ik mijn vijfde boek afgeleverd. Dat had ik tien jaar geleden nooit durven wensen. En toch… vanaf dat ik het me kan herinneren, heb ik geweten dat dit mijn werk zou worden. En het lukt me ook. Ondanks 2023. Ondanks het verlies van dierbare personen, een gebroken hart en hand, slapeloze nachten, geldzorgen, onzekerheid…. Ik schrijf. En dat mijn boeken zo positief worden ontvangen is de kers op de taart.

 

Vanmiddag ga ik laten zien hoe blij ik ben met het boek dat ik in eerste instantie voor mijn vader schreef, die het niet meer heeft kunnen lezen. Maar het blijkt een snaar te raken bij meerdere mensen. Het gaat over angst, eenzaamheid en trauma. Maar ook over hoop, vertrouwen en saamhorigheid. Het een bestaat niet zonder het ander. Maar waar je aandacht aan schenkt, groeit.

En ik zet mijn kaart in op de liefde.