Wie ben ik?

Blog: Thuis


Toen ik bijna een jaar geleden mijn huidige flat aangeboden kreeg, in de zogenaamde middenhuursectie, was ik buitengewoon opgelucht. Tijdens de bezichtiging had ik maar één vraag voor de toenmalige huurders: ‘Hebben jullie geluidsoverlast van de buren?’

‘We horen nooit wat’, zeiden de mannen.

Op basis van dat antwoord besloot ik het huurcontract te tekenen . Niet omdat het een ruime flat was, goed onderhouden en in een mooie omgeving stond. Dat was fijn, maar slechts bijzaak. Ik wilde mijn buren gewoon niet meer horen, na de stressvolle jaren aan de overkant van het kanaal. Zestien jaar overlast door met drank overgoten studentenfeestjes, muzikale oorlogsvoering en alle andere geneugten die voortkomen uit een zeer gehorige woning in combinatie met bepaalde aso-buren, hadden mij overgevoelig gemaakt voor geluidsprikkels. Dat mijn nieuwe appartement ook een flinke huur vereiste, nam ik op de koop toe. Komt tijd, komt raad. Ik moest weg voordat ik volledig opgebrand zou raken.

 

Na de verhuizing kwam ik beetje bij beetje tot rust. Ik kon weer een boek lezen zonder afgeleid te worden en slapen zonder oordoppen. Mijn torenhoge stress nam langzaam af. Dat ik drie maanden later opeens huurverhoging kreeg, 100 euro extra bovenop mijn al gigantische huur, was een behoorlijke domper. Het was al strekken en meten, maar nu werd het pas echt een uitdaging om de maand door te komen met één salaris. ‘Het is tijdelijk’, zei ik tegen mezelf, ‘er komen betere tijden. Komop Carliet, je hebt in ieder geval geen last meer van lawaaierige buren.’

 

Tot augustus vorig jaar. Toen kreeg ik nieuwe bovenburen. Het getimmer en geboor liet ik, met moeite, over me heen komen. Verhuizen gaat nu eenmaal niet zonder herrie, dat snapte ik ook wel. En het zou een keer ophouden. Bottom line: het is niet opgehouden. Het is wederom feest boven mij. Mensen die ’s nachts met deuren blijven slaan, ’s ochtends vroeg gillen en schreeuwen en van wie ik overdag alle op luide toon gevoerde conversaties kan volgen. Hetzelfde eigenlijk als in mijn vorige woning. Maar nu voor ruim 400 euro meer per maand.

 

Ik ga het gevecht niet meer persoonlijk aan. Als ik mensen met een normaal verstand duidelijk moet maken dat het niet handig is om tegen 23.00 uur te gaan boren of om 3.00 uur een vloer te gaan leggen, dan heeft een gesprek geen zin. De woningbouwvereniging mag het dit keer gaan oplossen.

En ik ga weer op zoek naar een andere woning die mij wel het thuisgevoel geeft dat ik zo mis. En waar ik niet, als werkende single vrouw, de helft van mijn salaris voor hoef in te leveren.

Ik hou me aanbevolen voor elk bericht dat jullie horen over een rustige woning die vrijkomt.

En in de tussentijd blijf ik er natuurlijk op vertrouwen dat er een oplossing komt. Ik heb het plaatje van mijn droomhuis al de wolken ingestuurd. Met een hele diepe wens…

 

 


Wie ben ik?

Ik schrijf al mijn hele leven, maar debuteerde pas in 2019 met mijn eerste gedichtenbundel Overstromen. Dat was het begin van een ononderbroken schrijfexplosie.

Naast mijn werk als zorgprofessional schrijf ik romans en gedichten. Als echte boekenwurm lees ik alles wat los en vast zit, maar vooral romans, thrillers en biografieën. Ook plaats ik wekelijks een goed gelezen blog op sociale media.


Wat ik ook doe is manuscriptredactie en ghostwriting voor andere auteurs. Het afgelopen jaar heb ik aan zes andere boeken mijn bijdrage mogen leveren.


Ik ben gek op Harlingen, waar mijn vader vandaan komt, en inmiddels ook op Rotterdam; twee steden waar ik graag kom en ook veel inspiratie vandaan haal.

Op 22-12-2023 is mijn nieuwe, deels historische roman over Harlingen verschenen: De Stenen Man! Daar heb ik enorm naar uitgekeken. De eerste boekpresentatie van De Stenen Man heeft in Harlingen plaatsgevonden en dat was een feestje! En de tweede, die in de bieb op het Neude in Utrecht plaatsvond, werd ook een dag om niet te vergeten. 

Inmiddels zijn de eerste reacties op mijn boek verschenen en die zijn zonder uitzondering heel positief! Dat is het mooiste cadeau wat je als auteur kan krijgen! 






Blog: Lekker!

 

Ik ga zelden naar een restaurant, want ik heb het budget er niet voor en eet thuis meestal het lekkerst. Dat wil niet zeggen dat ik het niet leuk vind; ik kan echt genieten van samen aan tafel gaan, lekker kletsen en zelf niks hoeven doen. Plus ik ben altijd benieuwd of dat wat er op mijn bord belandt, een beetje overeenkomt met de vaak lustopwekkende beschrijving op de menukaart. Dat is regelmatig niet zo. Maar soms word ik positief verrast, zoals een paar weken terug bij ’t Noorderke tijdens een bliksembezoekje aan Harlingen. Romige puree, boterzacht gestoofd rundvlees, smaakvolle groentes en toespijs: dan ben ik even heel gelukkig!

Maar het kan me ook echt pijn doen (vooral in mijn portemonnee) als ik merk dat ik een liefdeloos maal voorgeschoteld krijg. Als je mensen vraagt te betalen voor jouw kookkunst, zorg dan dat je echt iets lekkers aanbiedt. Kom niet aanzetten met taaie ontdooide groenten, halfgaar vlees of zouteloze voorgefrituurde vis. Wees trots op je werk!

Ook een afknapper in de horeca: als je eerst een kwartier moet wachten zonder dat iemand van het personeel je opmerkt. Of dat je tafel nog vies is en niemand aanstalten maakt om daar iets aan te doen, zodat je zelf met dunne servetjes moet gaan poetsen. En dan is er nog de entourage. Soms heb je gewoon de pech dat er aan de tafel naast jou een gezelschap zit dat zich aan het indrinken is voor een vrijgezellenavond of een jong gezin met krijsende baby. Niet fijn. Als ik daarentegen te maken heb met aardige bediening, snelheid, schoon bestek, fijne achtergrondmuziek  en lekker en betaalbaar eten, dan heb ik een topavond!

 

Bepaalde gerechten brengen direct herinneringen boven. Bij kippensoep denk ik aan knusse zondagmiddagen met de hele familie bij mijn oma en opa in de Schepenbuurt. Bij gebakken vis zie ik mijn oom Herman weer voor me, in Harlingen. Dan had hij rode poon bemachtigd en ging hij, met zijn zwarte pet op en dikke zeemanstrui aan, de vis schoonmaken, licht kruiden en direct in de pan bakken. Lekkerste vis ooit! Mijn eigen keukenervaringen begonnen met het mengen van stukjes appel met suiker en kaneel (waarvan altijd een bakje overbleef zodat ik dat lekker kon oppeuzelen) en het snijden van reepjes deeg. En dan rook een uur later het hele huis naar appeltaart. Ik vond de oven een wondermiddel (al heb ik een keer mijn wenkbrauwen en wimpers weggeschroeid toen ik het vuur moest aanblazen…)! En helemaal toen ik in de gaten kreeg wat een eindeloze hoeveelheid lekkere dingen ik zou kunnen maken, als ik eenmaal wist hoe ik moest koken.

 

Nog steeds kook en bak ik graag en blijf ik experimenteren, op zoek naar nieuwe smaken en technieken. Ik heb vermoedelijk net zoveel kookboeken als gewone boeken. Ook ben ik gek op tv-programma’s over koken en volg ik filmpjes op Facebook van een Afrikaanse dame die heerlijke gerechten kookt met een baby op haar rug en van een oma uit Azerbeidzjan die in de buitenlucht voor haar hele familie op open vuur dolmas maakt. Ze inspireren me.

 

Momenteel ben ik bezig met het verzamelen van mijn eigen lekkerste recepten om dan eindelijk, na vele jaren, zelf een kookboek op de markt te brengen. Zodat ik mijn herinneringen met jullie kan delen en hopelijk inspireer om zelf die keuken weer in te gaan. Ik hou jullie op de hoogte!